ملیا کیست های کراتینۀ زردرنگ رو به سفید سطحی خوش خیم است که به طور نمونه در پلک ها، پیشانی و در صرت ظاهر می شود اما ممکن است در هر جایی به وجود آید. در همۀ سنین رخ می دهد و خیلی رایج است.

 


 

اپیدمیولوژی
 

شیوع: خیلی رایج است.
سن: در هر سنی می تواند رخ دهد. بیشتر در نوزادان و بزرگسالان رایج است.
نژاد: در همۀ نژادها به طور یکسان بروز می کند.
جنس: در هر دو جنس برابر است.
 

فاکتورهای تشدید کننده
 

میلیا اغلب به صورت ضایعات پراکنده است اما می تواند همرا با بیماری های تاولی زیر اپیدرمی باشد مانند: پورفیریا کاتانیاتارد، اپیدرمولیزیس بولوزا آککویسیتا، ویروس واریسلازوستر، بولوس پمفیگوئید و بولوس لیکن پلانوس. همچنین میلیا می تواند با ترومای پوستی مانند ابریژن ها، سوختن، جراحی های درماتولوژیک، بازسازی پوست با لیزر CO2 و رادیوتراپی همراه باشد. میلیا ممکن است به دنبال درمان با 5- فلوئورواوراسیل موضعی، کورتیکواستروئیدهای موضعی و میکرودرم ابریژن نیز رخ دهد.
 

درمان
 

اگر تشخیص پزشک میلیای اولیه در کودک است، درمان نیاز ندارد. روش های درمانی میلیای اولیۀ بزرگسالان و نوع ثانویه عبارتند از:
 

برش و خارج کردن

  • درمان انتخابی برای میلیا است.
  • نیاز به بی حسی ندارد.
  • برش با یک چاقوی تیز یا لانست (وسیلۀ نوک تیز) انجام می شود.
  • خارج کردن خرده های کراتین با ابزار خارج کنندۀ کمدون انجام می شد.
  • این روش سریع، ساده و مؤثر است.

درمان موضعی

  • کرم رتینوئید موضعی مثل تره تینوئین، تازاروتن و آداپالن که در میلیای چندتایی مؤثر است.
  • این روش عملی تر و خوشایندتر از پروسۀ برش و خارج کردن است.

سایر درمان ها

  • لیزرهای برشی مؤثر هستند اما هزینۀ بالا داشته، اثرات جانبی و زمان ریکاوری بیشتری دارند.
  • لایه برداری در جلسات مکرر با اسیدها یا به روش میکرودرم ابریژن در مطب پزشک.

( Psoriasis )
 

پسوریازیس یک بیماری عمومی مزمن التهابی پوستی با علت نامشخص است. ضایعات معمولاً غیرخارشی، جوش دار و پوسته ریزی دهنده هستند. آنها به صورت قرینه پخش می شوند و معمولاً در پوست آرنج، زانو، پوست سر، پشت گوش ایجاد شوند.
تنوع کلینیکی زیادی وجود دارد و شامل پسوریازیس اریترودرمیک، معکوس، قطره ای، پوسچولاری و پلاکی است که پسوریازیس پلاکی شایع ترین نوع آن می باشد. ناخن و غشای مخاطی نیز می تواند تحت تأثیر قرار گیرد. پسوریازیس در 5% بیماران با آرتریت پسوریازیس همراه است.
 

درمان های موضعی
 

ترکیبات موضعی تار (قطران زغال سنگ)

این ترکیبات به شکل لوسیون، پماد و شامپو وجود دارند. ارزان قیمت هستند و گاهی در ترکیب با استروئید موضعی ساخته می شوند. همچنین بدبو هستند، لباس ها را لکه دار کرده و برای پوست تحریک کننده اند.
 

کلسی پوتریول

آنالوگ ویتامین D3 است که به شکل کرم، پماد، و محلول های مخصوص پوست سر تهیه شده است. داروها را فقط باید روی پلاک ها مالید، عوارض احتمالی آنها شامل تحریک واریتم خفیف (گذرا) است.
 

استروئیدهای موضعی
بهترین درمان برای کاهش خارش و التهاب هستند. این داروها را فقط روی ضایعه باید مالید. عوارض جانبی آنها شامل تحریک پوست و رنگی شدن بوده که تحریک شدید پوستی عارضۀ جانبی اصلی است.
 

درمان های موضعی به طور خلاصه عبارتند از:

  • کورتیکواستروئیدها
  • کلسی پوترین (vit D)
  • تازاروتن
  • قطران ذغال سنگ
  • آنترالین
  • سالیسیلیک اسید

درمان های نوری (فتوتراپی)

  • پسورالن با اشعۀ فرابنفش نوع A
  • اشعۀ فرابنفش نوع B
  • اشعۀ فرابنفش نوع B با پهنای باند باریک و طول موج 311 نانومتر
  • لیزراکزایمر 308 نانومتری

این درمان بسیار مؤثر است. یک جایگزین جدید برای درمان پسوریازیس خفیف تا متوسط است. مطالعات اولیه ثابت کرده است که این درمان موضعی UVB دوزهای تجمعی خیلی کمتری از اشعۀ UVB برای پاکسازی پسوریازیسی در مقایسه با درمان با اشعۀ فرابنفش با پهنای باند باریک (NBUVB) ایجاد می کند.
همچنین لیزر اکزایمر دوره های خاموشی بلندتری با حداقل UVB که به اطراف پوست سالم می رسد، ایجاد می کند.
دوزهای اولیه، معمولاً بر پایۀ حداقل دز اریتم دهندۀ استاندارد MED می باشند، که به طور مرحله ای هر دو هفته یک بار افزایش می یابند.
با دوزهای بالاتر چندگانه، پاکسازی سریع تر انجام می شد. حدوداً 6 تا 8 جلسۀ درمانی برای پاکسازی میزان زیادی از ضایعات در یک دورۀ درمانی MED4 مورد نیاز می باشد.
پلاک های کوچک اغلب با یک جلسه درمان با 6 تا 10 MED همراه با تاول زدن می توانند پاک شوند.
زمان درمان معمولاً کمتر از 15 دقیقه است.
در ترکیب با دستگاه دمندۀ هوا ثابت شده است که لیزر اکزایمر در درمان پسوریازیس پوست سر اثربخش و بی خطر است.
مطالعات نشان داده است که فواید طولانی مدت در لیزر اکزایمر هنوز قابل دسترس نیستند. معایب لیزر اکزایمر در درمان پسوریازیس شامل دسترسی محدود و درمان پرهزینۀ آن است.
در برخی مطالعات نشان داده شده است که فوتودینامیک تراپی با ALA موضعی یا سیستمیک می تواند پسوریازیس را بهبودبخشد که در حال حاضر توصیه نمی شود.
لیزر رنگی پالسی برای هدف قرار دادن عروق همرا با ضایعات پسوریازیس بکار رفته و مؤثر می باشد، نتایج بهبودی حاصله، متغیر می باشند.
لیزر Nd.YAG با طول موج 1320 نانومتر مؤثر گزارش شده است. تشکیل اسکار به دنبال آن گزارش شده است.
 

درمان های سیستمیک

  • متوتروکسات
  • رتینوئید، آسیترتین
  • سیکلوسپورین

درمان های بیولوژیک مانند آلفاسپت، آنانرسپت، افالیزوماب و اینفلکزیماب.
این اشکال جدید درمان تنظیم کنندۀ ایمنی با اثر بر هدف های ملکولی در مسیر التهابی سلول های T، اثرات ضد التهابی اعمال می کنند.
 

(Vitiligo )
 

ویتیلیگو یک بیماری ناشناخته و اکتسابی است که لکه های دپیگمانتۀ متقارن در پوست ایجاد می کند و باعث تخریب ملانوسیت ها می شود. این بیماری افسردگی آور است و تظاهرات کلینیکی بیشتری در بیماران با پوست تیره دارد.
 

درمان موضعی
 

یک گروه درمان موضعی برای ویتیلیگو وجود دارد:

  • کورتیکواستروئیدها ( موضعی ، داخل ضایعه )
  • تاکرولیموس 1% و پیمکرولیموس (از این دارو می توان مداوم و طولانی استفاده کرد چون عوارض چندانی ندارد).
  • مونوبنزیل اثر هیدروکینون: بیمارانی که بیش از 40% سطح بدنشان درگیر شده است، کاندید تخریب کامل پیگمان پوست سالم باقی مانده با مونوبنزن 20% می باشند. برای مدت یک دورۀ یکساله روزی 2 بار روی پوست مالیده می شود تا به مرور دپیگمانتاسیون دایمی ایجاد شود. اثرات جانبی آن شامل درماتیت، اریتم و خارش است. این روش دپیگمانتاسیون غیرقابل برگشت است و بیمار باید نسبت به این موضوع آگاه شود و سپس در مورد محافظت در برابر آفتاب بسیار دقت داشته باشد.
  • لوسیون های برنزه کننده بدون نیاز به آفتاب که عملاً پوست را رنگ کرد و برای پوست های تیپ 2 و 3 بسیار مناسب هستند.
  • میکاپ و پوشاندن ضایعات دپیگمانته با پوشاننده های آرایشی

فتوتراپی
 

فتوتراپی اصلی ترین بخش درمان ویتیلیگو است.

  • PUVA با 5- متوکسی پسورالن یا 8- متوکسی پسورالن خوراکی یا موضعی. این درمان در مطب قابل انجام است و باید زیر نظر متخصص پوست انجام شود. قیمت بالا، عوارض جانبی و ناراحتی بیمار در به کارگیری این روش، کاربرد فتوکموتراپی پسورالن و فرابنفشی A را محدود می کند.
  • UVB با پهنای باند باریک
  • درمان با لیزر برای برگرداندن پیگمان ها که هنوز اثرات آن تثبیت نشده است.

درمان خوراکی
 

درمان خوراکی شامل:

  • 5 یا 8 متوکسی پسورالن خوراکی در ترکیب با مواجهه تدریجی کنترل شده با آفتاب.
  • پالس تراپی با کورتیکواستروئیدها

درمان های جراحی
 

گرافت پوستی اتولوگ نسبت به دیگر درمان ها برای ویتلیگوی مقاوم و شدید می تواند یک درمان کمک کننده باشد. البته این روش اولین یا دومین راه درمان نیست. گرافت های thickness- Split Single hair, Cultured melanocyte, Epidermal blister و Noncultured epidermal suspension همگی مورد آزمایش قرار گرفته اند، به طور کلی بعد از گرافت به خصوص در محل انجام شده (محل نتیجه) درد وجود دارد.
گرافت های تک مویی دارای بیشترین اثر موضعی یا قطعه قطعۀ ویتیلیگو هستند. در ویتیلیگوی جنزالیزه (پراکنده) موفقیت کم است. بهترین نتیجه در موارد لوکالیزۀ ویتیلیگو بوده است.
 

لیزر تراپی
 

لیزر اکزایمر:
طول موج نور UVB منتشره از یک لیزر اکزایمر در حدود 308 نانومتر است و پهنای باند باریک UVB را ایجاد می کند که در درمان ویتیلیگو موفقیت آمیز بوده است.
شروع درمان با یک دوز اولیه mj/cm2 100 و اضافه کردن دوزها بر طبق استاندارد فتوتراپی، بهبودی خوبی را در ویتیلیگوی مقاوم پس از 30 هفته از درمان ایجاد کرد.
ضایعات اندامی بیشترین مقاومت را در درمان دارند.
بهترین نتیجه در صورت > گردن، اندام ها، تنه، ژنیتالیا> دست، پا ایجاد می شود.

 

یک لک دیپگمانته پوست مندیبل سمت راست قبل از درمان

 

بهبودی قابل توجه پس از گرافت های پانچی 1 میلیمتری چندگانه