زگیل های ویروسی به وسیلۀ ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) ایجاد می شوند. انواع گوناگون زگیل ناشی از HPV وجود دارد که شایعترین آنها عبارتند از: زگیل های شایع (70%)، زگیل های کف دست و کف پا، زگیل های مسطح و زگیل های تناسلی.

 

اپیدمیولوژی

 

زگیل به طور شایعی وچود دارد و در بچه ها و بزرگسالان ایجاد می شود. فاکتورهای مستعد کنندۀ آن عبارتند از: ضربه به پوست، ضعف سیستم ایمنی (HIV و بیماران پیوندی) و استعداد ژنتیکی.
 

بیماریزایی
 

HPV، ویروس DNA است که پس از ورود به سلول های اپیتلیالی درحال تکثیر سبب افزایش تکثیر این سلول ها می شود. برای ایجاد این حالت دوری از سیستم ایمنی فرد باید انجام شود. همچنین برای ایجاد عفونت لازم است ویروس به سلول های لایۀ بازال اپیدرم برسد.
 

انتقال
 

انتقال به وسیلۀ تماس های معمولی به ویژه در محل آسیب دیدگی پوست مانند ترک خوردگی یا سائیدگی رخ می دهد.
 

درمان

 

درمان اختصاصی ضد ویروسی رایجی برای HPV وجود ندارد. تنوع درمانی آن چندگانه بوده و شامل تخریب فیزیکی و موضعی زکیل یا تحریک پاسخ ایمنی علیه عفونت HPV می باشد. کارسینوم سلول سنگفرشی ممکن است از برخی از ضایعات ایجاد شود. بنابراین گرفتن شرح حال و ارزیابی سوابق بیمار دچار زگیل های مقاوم به درمان های چندگانه توصیه می شود و باید از نظر وجود تغییرات بدخیمی بررسی شوند.

 

درمان های موضعی

 

به بیمار باید توضیح داده شود که HPV علی رغم درمان، دارای خاصیت ویروسی، عفونی و راجعه است. همچنین باید بیمار را آگاه کرد که تمام درمان های زگیل نیاز به تکرار دارند.
 

چند درمان موضعی مؤثر وجود دارند:

  1. تخریب موضعی بافت: سالیسیلیک اسید، Cantharone 5 درصد، تری کلرواستیک اسید، Podophylotoxin 5% درصد و تره تینوئین به طور شایع روزانه استفاده می شوند.

  2. انسداد موضعی زگیل با یک بند یا چسب مؤثر بوده است. در طول درمان ممکن است بافت سالم اطراف به طور گذرا تحلیل رود.

  3. محلول های آمادۀ اسید سالیسیلیک (40-15 درصد) را می توان روزی یک بار روی زگیل مالید و برای افزایش نفوذ دارو، روی ضایعه را با چسب یا پانسمان بست. دورۀ درمان معمولاً طولانی _12-8هفته) است. میزان موفقیت درمان با اسید سالیسیلیک 75% است. از عوارض احتمالی این درمان می توان به احساس درد و تحریک پوستی محل استفاده دارو اشاره کرد.

  4. می توان چسب پارچه ای (Ducttape) را به اندازۀ زگیل برش داد و روی زگیل تا 6 روز نگه داشته سپس چسب را برداشته و محل را شستشو داد و به آرامی آن را دبرید کرد. این چرخه را تا یک ماه می توان تکرار کرد.

  5. تغییر تقسیم سلول ویروسی: تزریق داخل ضایعۀ بلئومایسین (mg/ml 4/0) در نرمال سالین و کرم 5- فلوئورواوراسیل با این مکانیسم مؤثر هستند.

  6. تعدیل ایمنی: ایمی کیمود به طور رایج دو بار در هفته استفاده می شود. کرم ایمی کیمود (آلدرا) 5% نوعی تنظیم کنندۀ ایمنی است و به دلیل عدم نفوذ در پوست سالم و غیرمخاطی در درمان زگیل کاربر محدودی دارد.

 درمان های لیزری

  • لیزر رنگی پالسی: لیزر رنگی پالسی (PDL) رایج ترین لیزر استفاده شده می باشد و به وسیلۀ جذب عروقی نور لیزر و ایجاد نکروز بافت زگیل سبب القاء پاسخ درمانی می شود. نتایج بهبودی متغیر می باشد. بطور کلی از PDL پس از عدم موفقیت درمان های خط اول، استفاده می شود.

  • لیزر دی اکسید کربن (CO2): معمولاً درمان با لیزر CO2 برای زگیل های مقاوم به درمان، گسترده، دردناک و هیپرکراتوتیک انجام می شود.
    فواید درمان با لیزر CO2 میزان بالای موفقیت آن پس از یک یا دو جلسه درمان می باشد. با این لیزر خونریزی رخ نمی دهد.

خطرات و عوارض درمان با لیزر CO2 شامل، خطرات وجود HPV در دود ناشی از درمان با لیزر، ریسک ایجاد دیسکرومیا، عود مجدد و عفونت می باشد. زمان بهبودی طولانی از هفته ها تا ماه ها دارد. اسکار باقی مانده ممکن است دردناک باشد. ریسک ایجاد دیستروفی ناخن در درمان زگیل های اطراف ناخن وجود دارد.
 

درمان های غیر لیزری

  • کرایوتراپی: نیتروژن مایع رایج ترین درمان جراحی غیرلیزری می باشد. نتیجۀ این درمان به مرگ سلولی تحریک شده با کریستال یخ بستگی دارد. درمان ممکن است به وسیلۀ یک واحد کرایوسرجیکال یا به وسیلۀ یک فورسپس، چوب (دیپاستیک) یا پنبۀ نوک تیز شده انجام شود.
    یک چرخۀ تک یا دوتایی 15-5 ثانیه ای از فریز کردن- گرم شدن ممکن است انجام شود و بستگی به محل درمان و ضخامت ضایعه دارد. ضایعات ضخیم تر و زگیل کف پا به درمان تهاجمی تری نیاز دارند. برای این ضایعات جلسات درمانی متعدد مورد نیاز است. ویزیت بعدی 3-2 هفته بعد انجام می شود تا در صورت نیاز درمان تکرار شود. میزان بهبودی 52% گزارش شده است.

انجام کرایوتراپی با نیتروژن مایع بوسیله گوش پاک کن

  • کوتر، RF، کورتاژ و برداشتن به روش جراحی با نتایج درمانی متغیری که دارند، انجام می شوند. عوارض محدودکنندۀ استفاده از این روش ها، درد، عفونت ثانویه و ایجاد اسکار است.

دبریدمان

 

سوزاندن عرق خونی تغذیه کننده زگیل

(Hypertrophic scar & Keloid)
 

کلوئیدها و اسکارهای هیپرتروفیک با زیاد شدن بافت فیبروز در محل آسیب پوست ایجاد می شوند. اسکارهای هیپرتروفیک در محل زخم روند ترمیم را بیش از حد طی می کنند، در حالی که کلوئیدها اسکاری با رشد زیاد بوده و از حد زخم فراتر می روند (جدول 28-2).
شیوع هر دو در زنان و مردان برابر است. در هر سنی رخ داده ولی بیشتر در زیر 30 سالگی مشاهده می شود. همچنین در نژادهایی با پوست تیره تر، شایع تر می باشد. هر دو در همۀ نواحی پوست دیده می شوند ولی بر روی سینه، سر و گردن و لوبول لالۀ گوش شایع تر ایجاد می شوند.
اسکارهای هیپرتروفیک و کلوئیدها، در محل ضربه و آسیب از جمله جراحی، سوختگی، سوراخ شدگی، آکنه و محل هر گونه التهاب ممکن است ایجاد شوند.

 

نمایی از یک کلوئید، به تشکیل بافت فیبروز فراتر از لبه های آسیب دقت شود.
 

ایجاد اسکار هیپرتروفیک بر روی پشت دست در محل زخم ناشی از بریده شدن توسط چاقو

اندازه اسکار محدود به لبه های زخم می باشد.

 

ایجاد کلوئید بر روی سینه در محل برش

 

درمان
 

درمان های متعدد مؤثری برای کاهش ظاهر کلوئید و اسکار هیپرتروفیک وجود دارد. البته هیچ کدام به طور کامل درمان نمی کنند و هیچ یک درمان انتخابی نمی باشند. باید بیمار را از خاصیت طبیعی برگشت پذیر بودن کلوئید و اسکارهای هیپرتروفیک آگاه کرد و متذکر شد که برای کسب نتیجه، درمان های متعدد در طی چند ماه مورد نیاز است.
این درمان ها شامل تزریق داخل ضایعۀ تریامسینولون استونید، تزریق داخل ضایعۀ 5- فلوئورواوراسیل، ورقه های محتوی سیلیکون، ایمی کیمود، رادیاسیون، برداشتن نوار پوستی و لیزر رنگی پالسی می باشند. تأثیر این درمان ها مختلف است. برخی اریتم را کم می کنند و برخی از حجم ضایعه می کاهند و بعضی نیز هر دو تأثیر را دارند.
درمان اولیۀ بسیار خوب و انتخابی، تزریق داخل ضایعۀ استروئید می باشد. برای این منظور هر 4-2 هفته می توان تزریق تریامسینولون را به میزان mg/ml 25-5 تکرار کرد. برای تزریق غلظت های بالا، ویزیت های مکرر و پایش دقیق لازم است، زیرا خطر درمان بیش از حد و آتروفی دائمی وجود دارد.
درمان ممکن است به دو نوع لیزری و غیرلیزری تقسیم شود.
لیزر رنگی پالسی (595 نانومتر) به عنوان یک درمان کمکی مهم برای کلوئیدها و اسکارهای هیپرتروفیک می باشد. هدف این درمان عروق خونی سطحی می باشد که می تواند به طور قابل توجهی اریتم همراه با اسکارهای هیپرتروفیک و کلوئیدها را از بین ببرد. همچنین نشان داده شد است که می تواند به مسطح شدن ضایع نیز کمک کند. درمان این ضایعات با لیزر CO2 اگرچه در برخی از مقالات موفقیت آمیز گزارش شد است ولی به علت میزان عود بالا توصیه نمی شود.
 

(Skin Tags )
 

زوائد پوستی، پاپول های گوشتی شایعی هستند که در چین های پوستی دیده می شوند. در واژه شناسی پزشکی، واژه ای که برای Skin Tag بکار می رود، آکروکوردون می باشد. Skin Tag ها تومورهای خش خیم پوست هستند که در حدود 25 درصد از بالغین (چه زن، چه مرد) مشاهده می شوند.
این ضایعات قبل از 30 سالگی نادر هستند ولی پس از این سن شایع می شوند. زنان بیش از مردان مبتلا می شوند. در اکثر افراد، تعداد آنها کم است. در افراد چاق شایع تر است. برای ابتلا به آن نوعی استعداد ژنتیکی- خانوادگی لازم می باشد. به علت محل ایجاد این ضایعات، اکثراً در معرض سایش و آزردگی توسط لباس، جواهرات، شیو کردن و آرایش کردن هستند. افرادی که وزن متعادل دارند ولی پستان های بزرگ تری دارند، بیشتر در معرض Skin Tag در زیر پستان هایشان هستند.

 

تعداد زیادی Skin Tag در ناحیه زیر بغل
 

درمان
 

Skin Tag هایی که بی علامت هستند به درمان نیازی ندارند، اغلب آنها به دلیل درد یا مشکلات زیبایی ظاهر برداشته می شوند. روش های درمانی آنها عبارتند از:

  1. کرابوتراپی: فریز کردن زائدۀ پوستی با نیتروژن مایع یا دی اکسید کربن جامد. این درمان کم هزینه بده و به بی حسی نیازی ندارد، اما معایبی پس از آن ممکن است به وجود آید. کرایوتراپی دقیقاً فقط بر روی سلول های زائدۀ مؤثر نبوده بلکه بافت سالم اطراف آن نیز تحت تأثیر قرار گرفته و تخریب می شود. کمی درد ایجاد شده و خطر ایجاد تاول، اسکار و تغییرات پیگمانتاسیون وجود خواهد داشت.

  2. فشردن و اختناق به وسیلۀ نخ، این نوع روش برداشتن Skin Tag روش خانگی است. در این روش نخ معمولی یا ابریشمی یا نخ دندان را به دو پایۀ زائده محکم گره زده تا خونرسانی آن مختل شود. در نتیجۀ آن سلول های زائده پوستی مرده زائده بدون باقی گذاشتن جا در طی حدود 5 روز می افتد.

  3. از RF، الکتروکوتر و کرایوسرجری نیز برای درمان استفاده می شود.

  4. برداشتن ضایعه به وسیلۀ قیچی یا چاقو، این روش درمانی که با یا بدون بی حسی موضعی انجام می شود، بهترین روش می باشد. اگر این روش در منزل انجام می شود باید وسایل (ناخن گیر، قیچی) به خوبی تمیز شده و در صرت امکان ضدعفونی شوند تا از ریسک ایجاد عفونت کاسته شود.